Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ανδρέας Σάλτας: Δουλεύω κάθε μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα και θα συνεχίσω έτσι. Αυτήν την σκληραγώγηση την απέκτησα από τους καθηγητές μου στο ΤΕΙ Λαμίας. Η αυστηρότητα των καθηγητών, ναι μεν με στεναχωρούσε, με έκανε όμως να μην το βάζω κάτω!



Βλέποντας πίσω στο παρελθόν, καταλαβαίνω πως όλες αυτές οι δυσκολίες, όλα τα ταξίδια μεταξύ Αμερικής και Ελλάδος, οι ατέλειωτες ώρες διαβάσματος τα βράδια, οι διάφορες δουλειές μετά το σχολείο για να συντηρήσω τον εαυτό μου και να βάζω φαΐ στο τραπέζι, οι αποτυχίες, η εκμετάλλευση και άλλα, με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα και να φτάσω ως εδώ που είμαι αυτή τη στιγμή…. 

Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπρούκλιν –Νέα Υόρκη,  στα  10 μου χρόνια, οι γονείς μου αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Αμερική και να μετακομίσουμε μόνιμα στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στην Κάρπαθο. Τέλειωσα το γυμνάσιο και την 1η λυκείου, αλλά το μεγάλο μου πρόβλημα ήταν ότι δεν ήμουν και κανένας άριστος μαθητής. Μάλιστα θυμάμαι ότι δεν απέδιδα καθόλου καλά στο σχολείο και οι γονείς μου είχαν αγανακτήσει, λέγοντας ότι μάλλον θα ήταν καλύτερα να πάω σε κάποια  ιδιωτική σχολή να μάθω μια τέχνη.



Εγώ όμως υποστήριζα  την ιδέα να δοκιμάσω να πάω ξανά στην Αμερική ,να τελειώσω εκεί το λύκειο και να ξανά επιστρέψω στην Ελλάδα ως αλλοδαπός και να δώσω εξετάσεις για εισαγωγή σε μια Ανώτατη Σχολή. Δόξα το Θεό που είμαι Αμερικάνος υπήκοος … Πήγα λοιπόν Αμερική να τελειώσω το λύκειο και πρέπει να πω ότι από τις αρχές κιόλας ξεκίνησαν τα δύσκολα. Είχα ξεχάσει  τα πάντα για τον τρόπο ζωής της Αμερικής, τις διάφορες εθνικότητες που υπάρχουν ,το σύστημα σπουδών και άλλα , ένιωσα αποξενωμένος. Μετά όμως καλυτέρεψαν τα πράγματα και έβλεπα ότι απέδιδα αρκετά καλά στο λύκειο και επίσης είχα ανταπόκριση στον τρόπο ζωής γρηγορότερα απ’ ότι περίμενα. Ένα καλοκαίρι λοιπόν που πήγα διακοπές πάλι στην Κάρπαθο, το 2003, ένα τρομερό συμβάν μου συνέβη. Την δεύτερη μέρα διακοπών στην Ελλάδα, είχα ένα τρομερό τροχαίο με την μοτοσικλέτα μου. Γλίστρησα στο δρόμο καθώς επέστρεφα στο σπίτι μετά από ξενύχτι σε μπαρ , και έπεσα σε ένα γκρεμό βάθους 30 μέτρων. Είχα υποστεί τραυματισμούς, όχι τόσο εξωτερικά αλλά εσωτερικά: σπασμένα πλευρά, τραυματισμό στο δεξί μου πνεύμονα, πνευμοθώρακα και ανικανότητα να πάρω ανάσα. Ευτυχώς, είχα φορέσει το κράνος μου για πρώτη φορά αλλιώς θα ήμουν νεκρός.  Αλλά το χειρότερο ήταν η απουσία αίσθησης και κίνησης των κάτω άκρων μου. Απ’ ότι μου είπαν μετά οι γιατροί, λόγω του χτυπήματος και του σοκ , είχα τραυματίσει την Σπονδυλική μου στήλη στην οσφυϊκή μοίρα. Μου είπαν οι γιατροί επίσης ότι υπήρχε μεγάλη περίπτωση να μην ξαναπερπατήσω στη ζωή μου. Τα άκρα μου ήταν τόσο ατροφικά ώστε έβλεπα τα οστά των μηρών και της κνήμης να προεξέχουν πολύ έντονα.  Αλλά μετά από 2 μήνες περίπου, έβλεπα ότι μπορούσα να κινήσω τα δάκτυλα  μου και άρχισα να νιώθω αφή και θερμότητα. Είχα  πεταχτεί από την χαρά μου και έκλαιγα και ευχαριστούσα τον Θεό που μου έδωσε δυνάμεις πάλι. 

Αφότου είχα επαναφορά των αισθήσεων μου και κίνηση, 3 φυσικοθεραπευτές με ανέλαβαν για αποκατάσταση ώστε να με επαναφέρουν να σταθώ στα πόδια μου ξανά. Θυμάμαι στιγμές αγανάκτησης και στεναχώριας λόγω το ότι δεν έβλεπα βελτίωση στην δύναμη μου μετά από 4 μήνες θεραπείας κα ακόμα δεν μπορούσα να περπατήσω. Αλλά οι φυσικοθεραπευτές ήταν τόσο δυναμικοί και λάτρεις της πειθαρχίας, μου έδιναν συνέχεια εντολές να κάνω ασκήσεις, με πίεζαν - μόνο ναζιστές που δεν ήταν!  Με την πάροδο του χρόνου , στάθηκα στα πόδια μου . Τα άκρα μου κέρδισαν αρκετή μάζα μυών και όταν ορθοστάτησα, είχα και πάλι κλάματα αλλά χαράς.  Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το μέλλον μου, το όνειρο μου ήταν η φυσικοθεραπεία. Έβλεπα τους φυσιοθεραπευτές μου σαν Θεούς και από τότε ήθελα να κάνω το ίδιο δηλαδή να βοηθήσω άτομα σαν εμένα να μπορούν όχι μόνο να ξανά περπατήσουν αλλά να τους απαλύνω τον πόνο.   Η αίσθηση χαράς όταν ένας ασθενής σου λέει ότι δεν νιώθει πόνο, ότι είσαι ο καλύτερος, ότι βασίζεται σε σένα, ότι μπορεί να ξαναπαίξει με τα παιδιά του , να περπατήσει για περισσότερο διάστημα, να ξανά έχει συμμετοχή στο άθλημα του, δίνει ένα βαθύτερο νόημα στην επαγγελματική αλλά και στην προσωπική ζωή σου!
Από εκείνη τη στιγμή πήρα το σχολείο πολύ πιο σοβαρά , διάβαζα πολύ πιο σκληρά για να τελειώσω γρήγορα και με καλύτερους βαθμούς.  Τελειώνοντας το λύκειο στην Αμερική , ξανά πάλι Ελλάδα με ελπίδες να μπω σε σχολή Φυσιοθεραπείας. Έπρεπε να δώσω Πανελλήνιες  εξετάσεις αλλά μόνο έκθεση λόγω του Συστήματος Αλλοδαπών. Έδωσα την εξέταση και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, έμαθα ότι με δέχτηκαν στο ΤΕΙ Λαμίας στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας και επίσης είχα το μεγαλύτερο βαθμό από τους άλλους επιλεγμένους φοιτητές. 

Πρέπει να πω όμως ότι είχα μεγάλη δυσκολία να αντεπεξέλθω ξανά πάλι στο Σύστημα σπουδών  της Ελλάδος , παράλληλα και την δυσκολία της γλώσσας και ειδικά της ορολογίας.  Πρέπει να πω όμως ότι οι φίλοι μου και συμφοιτητές μου με βοήθησαν σε τέτοιο βαθμό όπου είχα αποκτήσει μια καλή βάση. Πρέπει να πω όμως ότι δεν ήμουν καλός φοιτητής, αλλά μέτριος. Εντούτοις, ΚΥΝΗΓΟΎΣΑ  να μάθω  όσο πιο πολύ μπορούσα για την επιστήμη σε βαθμό όπου κάθε λίγο και λιγάκι ενοχλούσα τους καθηγητές μου, στις πιο αλλόκοτες ώρες ώστε να έχουν την προσοχή τους μόνο στις δικές μου ερωτήσεις. 

Παράλληλα ένα από τα μεγαλύτερα μου πάθη ήταν η γυμναστική και συγκεκριμένα το bodybuilding. Είχα τόση λόξα όπου είχα μια τεράστια βιβλιοθήκη με συλλογή περιοδικών του bodybuilding. Καθώς διάβαζα ένα περιοδικό είδα μια σελίδα διαφήμισης όπου ένας τεράστιος bodybuilder έκανε θεραπεία με έναν θεραπευτή. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι είδους θεραπευτής ήθελα να γίνω. Ήθελα να γίνω θεραπευτής στους αθλητές του fitness και του bodybuilding και έλεγα ότι μια μέρα θέλω να αναλάβω τα μεγαλύτερα ονόματα του bodybuilding.

Πέρασα το μήνυμα στην καθηγήτρια μου που δίδασκε το μάθημα της Αθλητικής Φυσικοθεραπείας η οποία μου είπε: «Αντρέα, βλέπω ότι σου αρέσει  πολύ η Αθλητική φυσικοθεραπεία και θα κάνω ότι μπορώ να σε βοηθήσω αλλά πρέπει να πω ότι ο ανταγωνισμός στον τομέα είναι τεράστιος. Όλοι θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Εύχομαι να είσαι σίγουρος ότι είναι αυτό που θες διότι το bodybuilding δεν έχει μεγάλη απήχηση ακόμη εδώ στην Ελλάδα». Αλλά ήμουν αποφασισμένος ότι αυτός ήταν ο δρόμος που ήθελα να ακολουθήσω. Και από τότε , έκανα περισσότερη σκληρή δουλειά στα διαβασματά μου. Σε βαθμό που έβαζα τα κλάματα στο μάθημα αθλητισμού εάν έπαιρνα χαμηλούς βαθμούς στις εξετάσεις μου. Το Τμήμα φυσικοθεραπείας με βοήθησε σε τέτοιο βαθμό ώστε να με στείλουν στην Κύπρο να δουλέψω με την ποδοσφαιρική ομάδα του Αποέλ με το πρόγραμμα ERASMUS κατά τη διάρκεια της πρακτικής μου . Ήμουν τόσο ευγνώμον για τη βοήθειά τους και την πίστη τους σε μένα για να πετύχω. 

4 χρόνια μετά, έλαβα το πτυχίο αποφοίτησης τον Μάρτιο του 2009, με σκοπό να εργαστώ στο νησί της Καρπάθου και κάποια στιγμή να ανοίξω δικό μου Φυσικοθεραπευτήριο. Αλλά είδα ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα. Δεν είχα ασχοληθεί με αθλητές τόσο όσο περίμενα. Στο νησί με θεωρούσαν μασέρ παρά θεραπευτή και ότι κάνω μόνο μαλάξεις. Είχα απελπιστεί και ήθελα να τα παρατήσω. Ώσπου μια μέρα καθώς πάλι διάβαζα ένα καινούριο περιοδικό του bodybuilding, είπα ότι θα τα αφήσω όλα και θα πάω Αμερική να γίνω εκεί Φυσικοθεραπευτής. Οι γονείς μου είχαν τρελαθεί με την ιδέα και στην αρχή δεν με υποστήριξαν στην απόφασή μου. Αλλά με τον καιρό και βλέποντας με ότι δεν είμαι ευτυχισμένος, δέχτηκαν την ιδέα και αποφάσισα να τα μαζέψω και φτου από την αρχή!

Ήρθα στην Αμερική το 2010 μόνος μου. Οι γονείς μου έμειναν πίσω Ελλάδα για να συντηρήσουν τις δουλειές τους.  Συζούσα με την αδερφή μου για λίγο καιρό μέχρι να βρω το δικό μου διαμέρισμα να μείνω. Οι δυσκολίες να μεταφέρω όλα τα έγγραφα και τα χαρτιά από τις σπουδές μου στην Ελλάδα στην Αμερική ήταν σκέτος εφιάλτης. Οι μεταφράσεις, η χαρτούρα, τα χρήματα , το περίμενε, ήταν από τις πιο ταλαίπωρες στιγμές μου εδώ στην Αμερική. Το τμήμα σπουδών εδώ στη Αμερική δέχτηκε τα πάντα από τα μαθήματα φυσικοθεραπείας αλλά μου έλλειπαν μαθήματα Βιολογίας, Χημείας και Φυσικής διότι δεν έδωσα αυτά τα μαθήματα στις πανελλήνιες τότε με τους αλλοδαπούς. Μετά εφόσον πέρασα τα μαθήματα αυτά , έπρεπε να δώσω εξέταση το NPTE (national physical therapy examination) για άδειες εργασίας. Ίσως η δυσκολότερη εξέταση που έδωσα στη ζωή μου. Οπότε ξανά πάλι σχολείο και χωρίς τους δικούς μου, μόνος μου σε ένα υπόγειο στο Brooklyn (δώσαμε το σπίτι μας εφόσον μετακομίσαμε στην Ελλάδα) και δουλειά σε ένα ιδιωτικό εργαστήριο Φυσικοθεραπείας ως βοηθός , παίρνοντας  $18 την ώρα, ίσα ίσα να την περνάω.

Έτσι, τώρα έπρεπε να διαβάσω για το NPTE. Η εξέταση αυτή περιείχε υλικό όπου δεν είχαμε μάθει καν στη σχολή όπως φυσικοθεραπεία στο δερματικό σύστημα, φαρμακολογία, διάφορες άλλες νευρολογικές παθήσεις ,διαφορετικές τεχνικές και άλλα. Πέρα ότι είχα δυσκολία πάλι λίγο με την αγγλική ιατρική ορολογία , απέτυχα στην εξέταση 5 φορές. Ναι 5! Αφού ήμουν σε σημείο να τα παρατήσω και να φύγω πάλι για Ελλάδα. Αλλά έκατσα κάτω ξανά και ξανά και επιτέλους πέρασα.  Όλη αυτή η διαδικασία με πήρε 3 χρόνια. Πήρα τις άδειες μου το 2013 και βρήκα μια καλύτερη θέση εργασίας ως θεραπευτής σε μια ιδιωτική κλινική. Και πάλι όμως ήθελα να ασχοληθώ με αθλητές. Δεν ήξερα κανέναν σε αυτόν τον τομέα και δεν είχα επίσης  και τις κατάλληλες γνώσεις για αθλητές όσο έπρεπε. Οπότε, φύλαγα χρήματα για να αρχίσω να κάνω σεμινάρια αθλητισμού και συγκεκριμένα αμερικάνικο ποδόσφαιρο, bodybuilding ,fitness, crossfit και baseball.  Παράλληλα είχα γραφτεί σε σχολή Φυσιοθεραπείας – Online  για να πάρω το διδακτορικό ή αλλιώς το  t-DPT  μου  (transitional Doctorate of Physical Therapy). 

Μια μέρα λοιπόν, καθώς ήμουν στο γυμναστήριο, είδα έναν σωματώδη bodybuilder όπου παραπονιόνταν για πόνο στον ώμο. Και 'γω σαν καλός Σαμαρείτης τον πλησίασα και του έδωσα λίγη βοήθεια. Έκανα μια τεχνική και ο πόνος στον ώμο του είχε εξαφανιστεί. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό ο κύριος. Σε βαθμό που τηλεφώνησε σε φίλους του για να τους αναλάβω για θεραπείες. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, εργαζόμουν στο ιδιωτικό γραφείο και τα απογεύματα έπαιρνα το φορητό μου κρεβάτι στο σπίτι μερικών αθλητών για θεραπείες.  Οι αθλητές λάτρευαν τις τεχνικές μου και έβλεπαν ότι απέδιδαν καλύτερα στο γυμναστήριο.  Με την πάροδο του καιρού και με καθημερινό κυνήγι είχα γίνει ο αποκαλούμενος  ‘’Bodmechanic’’ δηλαδή θεραπευτής των bodybuilder. Είχα φτάσει σε σημείο όπου έβλεπα 60-70 αθλητές τη βδομάδα. Μέσα σε αυτούς ήταν τα μεγαλύτερα ονόματα του bodybuilding, αθλητές του NY Giants, UFC, Yankees, και Rangers. Είχα τόσους πολλούς αθλητές που έπρεπε να αφήσω τη δουλειά μου στο ιδιωτικό γραφείο και να ξεκινήσω κάτι δικό μου. Το 2015 λοιπόν άνοιξα ένα μικρό studio στο Queens NY  με όνομα Human Fitness. Ακόμη αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό ανακαίνιση αλλά οι αθλητές μου δεν μπορούν να περιμένουν. 

Πλέον μπορώ να πω ότι πέτυχα το στόχο της ζωής μου, αλλά δεν σταματάω εκεί. Αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο μου λάθος. Τώρα πέρα από το γυμναστήριο –γραφείο μου, έχω και το δικό μου προσωπικό με 3 γυμναστές, έναν βοηθό φυσικοθεραπείας , γράφω δικό μου E-book , πηγαίνω ταξίδια σε διάφορες Πολιτείες της Αμερικής να διδάξω τις τεχνικές μου , έχω δικιά μου ιστοσελίδα με online συνεδρίες μέσω skype, αναγνωρισμένος από το IFBB (international federation of bodybuilding) ως από τους καλύτερους θεραπευτές της οργάνωσης, σπόνσορας από 2 μεγάλες εταιρίες συμπληρωμάτων διατροφής και άλλα. Με τον καινούριο χρόνο , επεκτείνομαι ακόμη περισσότερο σε άλλες Πολιτείες και σε διεθνές επίπεδο να διδάξω και να προσφέρω θεραπείες σε άλλους αθλητές στον κόσμο, αρχίζοντας από Αυστραλία τον επόμενο Μάρτιο όπου γίνονται αγώνες του bodybuilding με όνομα Αrnold Classic Australia, οργάνωση Bodybuilding  του Arnold Swartzenegger.


"Αυτή είναι μόνο η αρχή της σταδιοδρομίας μου.  Τίποτα δεν πετυχαίνεται χωρίς ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.  Δουλεύω κάθε μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα και θα συνεχίσω έτσι. Αυτήν την σκληραγώγηση την απέκτησα από τους καθηγητές μου από το ΤΕΙ Λαμίας. Η αυστηρότητα των καθηγητών, ναι μεν με έκανε να βάζω τα κλάματα, με έκανε όμως να μην το βάζω κάτω! Το επάγγελμα και η επιστήμη του κλάδου αυτού είναι τόσο επιβραβευτική  όπου αξίζει να μάθεις όλο και περισσότερες νέες πληροφορίες και τεχνικές. Η γνώση είναι το παν. Η γνώση είναι Δύναμη. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ μια άλλου είδους επιστήμη να ακολουθήσω πέρα από την Φυσικοθεραπεία. Οι γνώσεις και οι τεχνικές είναι απεριόριστες και πιστέψτε με, θαύματα μπορείτε να κάνετε. Το ανθρώπινο σώμα δεν σταματά να εξελίσσεται, έχει απεριόριστες ικανότητες και το επάγγελμά μας έχει απεριόριστες τεχνικές επίσης. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά να πω ότι είμαι τελειόφοιτος από το καλύτερο Τμήμα Φυσικοθεραπείας της Ελλάδος, το ΤΕΙ Λαμίας! Δεν έμαθα μόνο  τα βασικότερα της επιστήμης αλλά πολύ περισσότερο από αυτά. Οι καθηγητές του Τμήματος μου έμαθαν πώς να γίνω επιτυχημένος όχι μόνο στην επαγγελματική μου ζωή αλλά και στην προσωπική μου. Εύχομαι για τους νέους φοιτητές να βρουν την ίδια εμπειρία της σχολής όπως την έζησα εγώ.  Θα είμαι πάντα ευγνώμων."

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Κωνσταντίνος Επαμεινωντίδης: Το εισιτήριο για ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα αποκατάστασης στον κόσμο!



«Σιγά μην ξαναπατήσω το πόδι μου σε αυτή την πόλη...ούτε με σφαίρες!». Αυτή ήταν η σκέψη που έκανα έξω από το δικαστικό μέγαρο της Λαμίας, ένα φθινοπωρινό μεσημεράκι του 1994, όντας επισκέπτης για πρώτη φορά στην ένδοξη αυτή πόλη. Και για να προλάβω τις πονηρές σκέψεις...όχι, δεν ήμουν κατηγορούμενος! Τον ταξιτζή έκανα, για μια φίλη μου δικηγόρο. Μετά από περίπου 2 χρόνια, ένα ζεστό απογευματάκι στις αρχές του Οκτώβρη του 1996, κατάλαβα το νόημα της διαχρονικής φράσης «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις!». Έχοντας τελειώσει το στρατιωτικό μου πλέον, είχα στα χέρια μου ένα «περίεργο» πτυχίο Αγγλικού Πανεπιστημίου και την απόφαση του ΙΤΕ (ας είναι ελαφρύ το χώμα που το σκεπάζει) που με κατέτασσε στο Γ’ εξάμηνο της Σχολής Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Λαμίας. Βρισκόμουν ακριβώς στο ίδιο σημείο, έξω από το δικαστικό μέγαρο και ενθυμούμενος την σκέψη που είχα κάνει, γέλασα δυνατά και αυτοφασκελώθηκα!

Οι πρώτες μέρες στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Λαμίας ήταν αναγνωριστικές, το τμήμα είχε ξεκινήσει να λειτουργεί μόλις 1 χρόνο πριν και οι υποδομές...ας πούμε ότι ήταν αντίστοιχες με τις υποδομές που έχει η Σαουδική Αραβία για την τέλεση χριστιανικών μυστηρίων! Παρ’ όλα αυτά,  παρατήρησα ότι μαζί μου είχαν έρθει και κάποια νέα παιδιά ως καθηγητές, ορισμένα δε ήταν μικρότερα από εμένα σε ηλικία, τα οποία έδειχναν μια απίστευτη διάθεση να παρουσιάσουν κάτι καινούργιο, να ανανεώσουν το σκουριασμένο πρόγραμμα σπουδών και να ξεκινήσουν μια προσπάθεια βελτίωσης των υποδομών. Όπως είναι λογικό στην σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα, τα εμπόδια που στήθηκαν μπροστά τους για να μην πειραχτεί το status quo ήταν μεγάλα, αλλά πραγματικά αυτή η γενιά καθηγητών άλλαξε την πορεία αυτής της σχολής, την οποία με περηφάνεια βλέπω να παρουσιάζει πλέον το μοναδικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας στην Ελλάδα.

Πίσω στα δικά μου...
Υπήρξα πολύ τυχερός στη διάρκεια των σπουδών μου στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Λαμίας, γιατί οι δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε για να έχουμε πρόσβαση στη γνώση, μας έκαναν πιο δυνατούς και μας πείσμωναν. Δουλεύαμε ομαδικά και προσπαθούσαμε να μοιραστούμε όλες τις πληροφορίες. Ουσιαστικά χωρίς βιβλιοθήκη και χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο, ήταν πραγματικός άθλος το να ολοκληρώσεις μια εργασία της προκοπής. Κοιτάω τώρα κάποιες φωτογραφίες από το κτήριο της βιβλιοθήκης, από τα εργαστήρια και τις αίθουσες που γίνονται τώρα τα μαθήματα και ζηλεύω!  Μετά από 3 σχεδόν χρόνια αλυσίδων, προόδων και αμέτρητων ταξιδιών πήγαινε-έλα Λαμία-Αθήνα (από την παλιά εθνική οδό!), έφτασε η άγια εκείνη ώρα της αποφοίτησης. Πτυχίο αριθμός 19. Ακόμα θυμάμαι την απόλυτη ικανοποίηση καρφωμένη στο πρόσωπο της μητέρας μου. Τόσοι κόποι, τόσα έξοδα έπιασαν τόπο! 

Η επαγγελματική μου σταδιοδρομία είχε ξεκινήσει πριν αποφοιτήσω. Έκανα το «αγροτικό» μου κι εγώ σε διάφορες ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ (οι «πιστολιές» που έφαγα ακόμα με θυμώνουν), καθώς και στις πονεμένες σπονδυλικές στήλες των άτυχων συγγενών και φίλων. Η μητέρα μου ακόμα έχει να το λέει ότι μετά από κάθε σεμινάριο που παρακολουθούσα, οι τεχνικές έπρεπε να δοκιμαστούν «στου κασίδη το κεφάλι», δηλαδή στην ίδια. Ναι, ναι! Ζει ακόμα η μαμά, αν και ο τελευταίος ορθοπαιδικός που είδε μια μαγνητική της μέσης της, λιποθύμησε.

Τελειώνοντας λοιπόν τη σχολή, έπρεπε να παρθεί η μεγάλη απόφασις. Πού θα κάνει το παιδί το φυσικοθεραπευτήριό του; Αθήνα; Καλαμάτα; Έχοντας έντονες τάσεις φυγής από την πρωτεύουσα, πήρα την απόφαση να ξεκινήσω την καριέρα μου στα άγια χώματα της Μακεδονίας, στην ιστορική Βέροια, αναζητώντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής (αν και κάποιοι κακόβουλοι θα σας πουν ότι το έκανα εξαιτίας της γυναίκας μου, αλλά ποιος τους ακούει;). Στα επόμενα 8 χρόνια εργάστηκα σκληρά, εκπαιδεύτηκα εις διάφορες μεθόδους θεραπείας, κι επειδή δεν είχα κοντά τη μαμά για να τις δοκιμάσω, την πλήρωσαν κάποιοι άτυχοι ασθενείς. Καθώς η κλινική εμπειρία μεγάλωνε, μεγάλωναν και οι φιλοδοξίες. Το 2008, μαζί με φίλους άλλων ειδικοτήτων (ορθοπαιδικοί, εργοφυσιολόγοι, προπονητές), δημιουργήσαμε την ομάδα του SportsClinic Thessaloniki, η οποία είχε ως σκοπό τη δημιουργία ενός αθλητιατρικού κέντρου που θα κάλυπτε τις ανάγκες επαγγελματιών και ερασιτεχνών αθλητών.  Εκεί ξεκίνησε και η ενασχόλησή μου με την αποκατάσταση μετά από προηγμένες χειρουργικές επεμβάσεις, όπως η μεταμόσχευση αυτόλογων χονδροκυττάρων, η εμφύτευση μηνίσκων κ.α. Το 2013 επιλέχθηκα από το Aspetar Orthopedic & Sports Medicine Hospital στο Κατάρ, για να εργαστώ ως Senior Physiotherapist. Εκεί εργάζομαι με επαγγελματίες αθλητές από όλο τον κόσμο και συμμετέχω στο σχεδιασμό και την λειτουργία του Cartilage Center of Excellence του νοσοκομείου. 

Στα μελλοντικά μου σχέδια βρίσκονται, η ολοκλήρωση ενός κλινικού διδακτορικού, η έρευνα γύρω από την άμεση φόρτιση των χονδροκυττάρων μετά την μεταμόσχευση και...οι ελληνικές παραλίες!
 
"Αυτά λοιπόοον... α!...και μια συμβουλή προς τους νέους φυσικοθεραπευτές από έναν παλιόγερο. Αν μέσα από το πέρασμά σας από ΑΥΤΗ τη σχολή, αγαπήσατε πραγματικά τη Φυσικοθεραπεία, τότε έχετε καθήκον να εμπλουτίζετε συνεχώς τις γνώσεις σας, να παλεύετε για την καθιέρωσή σας και να μην σας απογοητεύει το «εχθρικό» περιβάλλον εργασίας εκεί έξω. Μην περιμένετε να σας δοθεί κάτι εύκολα στην αγορά εργασίας. Θα παλέψετε για να το κερδίσετε. Και να ξέρετε πως η φράση «οι καλοί δεν χάνονται ποτέ» ισχύει. Για να το λέω, κάτι ξέρω!"

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Άγγελος Δελαβίνιας: Δεν θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή από το συγκεκριμένο τμήμα



Ο Άγγελος Δελαβίνιας αποφοίτησε από το τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Λαμίας το 2003. Η πτυχιακή του εργασία αφορούσε στο πεδίο της Αθλητικής Φυσικοθεραπείας και σχετιζόταν με την Φυσικοθεραπευτική προσέγγιση της στροφικής αστάθειας του γόνατος σε ποδοσφαιριστές μετά από χειρουργική επέμβαση. Η πρακτική του άσκηση έγινε στο ΚΑΤ και κυρίως στο τμήμα αθλητικών κακώσεων. 

Στη συνέχεια, υπηρετώντας στην Πολεμική Αεροπορία, είχε την τύχη να εργαστεί στην Ορθοπαιδική και Νευροχειρουργική κλινική του 251 Γενικού Νοσοκομείου της Αεροπορίας. Το 2005 μετέβη στο Εδιμβούργο, και συγκεκριμένα στο Queen Margaret University, για μεταπτυχιακές σπουδές στη Φυσικοθεραπεία και εξειδίκευση στο Μυοσκελετικό τομέα. Τον Σεπτέμβριο του 2006 ολοκλήρωσε την ερευνητική του εργασία με θέμα: “Οι επιπτώσεις της εξειδικευμένης άσκησης των χαμηλών κοιλιακών στην μυϊκή δραστηριότητα του έσω λοξού και του ορθού κοιλιακού σε τρεις διαφορετικές θέσεις σώματος ”.

Το 2007 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αρχικά εργάστηκε ως φυσικοθεραπευτής του αντρικού και γυναικείου τμήματος υδατοσφαίρισης του ΑΝΟ Γλυφάδας. Λίγους μήνες αργότερα, ξεκίνησε τη συνεργασία μου με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ως φυσικοθεραπευτής Εθνικών Ομάδων. Αρχικά ανέλαβε ως φυσικοθεραπευτής τα τμήματα του ποδοσφαίρου σάλας και Παίδων, και από το 2009 μέχρι και σήμερα είναι φυσικοθεραπευτής της Ε.Ο. Νέων. Από την έναρξη της συνεργασίας του μέχρι σήμερα έχει διατελέσει ως φυσικοθεραπευτής σε 104 φιλικούς και επίσημους αγώνες, και έχει λάβει μέρος σε δύο τελικές φάσεις Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και σε μία Παγκοσμίου. Μάλιστα, είχε την τύχη να είναι μέλος της δευτεραθλήτριας Ευρώπης για το 2012.

Παράλληλα, από το 2007, ξεκίνησε να εργάζεται στο τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Λαμίας ως εργαστηριακός συνεργάτης, και πρόσφερε τις υπηρεσίες του για 5 ακαδημαϊκά έτη. Στα χρόνια αυτά, συνεργάστηκε άριστα με πολύ καλούς και έμπειρους συναδέλφους αλλά και με σπουδαστές υψηλού επιπέδου, πολλοί από τους οποίους σήμερα διαπρέπουν στο χώρο της Φυσικοθεραπείας. Συνολικά δίδαξε 13 διαφορετικά μαθήματα σε θεωρητικό, εργαστηριακό και κλινικό επίπεδο.

Από το 2008, και για 2 χρόνια, δούλεψε και στα ερασιτεχνικά τμήματα ποδοσφαίρου της ΑΕΚ, και από το 2009 διατηρεί μαζί με τον καλό φίλο και συμφοιτητή Μιχάλη Κάσδαγλη, ένα εργαστήριο Φυσικοθεραπείας με εξειδίκευση στις αθλητικές κακώσεις. Τέλος, από την ίδια χρονιά είναι πιστοποιημένος εκπαιδευτής Φυσικοθεραπευτών της “Thera-Band Academy” ως προς τη χρήση ειδικού εξοπλισμού θεραπευτικής άσκησης σε μυοσκελετικές παθήσεις και αθλητικές κακώσεις.
“Από τα εφηβικά μου χρόνια είχα καταλήξει ότι θέλω να γίνω Φυσικοθεραπευτής και μάλιστα να ασχοληθώ με τον τομέα του αθλητισμού. Έτσι, παρόλο που οι υποψήφιοι της Β’ δέσμης δήλωναν παραδοσιακά τις Ιατρικές σχολές ως πρώτη τους προτίμηση, εγώ επέλεξα τη Φυσικοθεραπεία. Για το τμήμα της Λαμίας, η αλήθεια είναι ότι δε γνώριζα πάρα πολλά. Το 1998 που μπήκα στη σχολή, μόλις που θα αποφοιτούσαν οι πρώτοι σπουδαστές. Τα μαθήματα γίνονταν στο παλιό κτίριο της ΣΤΕΦ, και παρ' όλη την σχετική έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής σε σχέση με σήμερα, η εμπειρία να διδάσκεσαι από ανθρώπους που πραγματικά γνώριζαν το αντικείμενο και έκαναν με μεράκι τη δουλειά τους, ήταν πολύ εποικοδομητική. Αυτός ήταν και ο πιο σημαντικός λόγος που θέλησα να επιστρέψω στο τμήμα και να διδάξω κι εγώ, λίγα χρόνια αργότερα. Στα χρόνια της φοίτησης μου απέκτησα γνώσεις, αλλά κυρίως έναν τρόπο σκέψης, που με βοήθησαν πολύ στην μετέπειτα πορεία μου ως μεταπτυχιακός φοιτητής και επαγγελματίας. Εν τέλει, δε θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή από το συγκεκριμένο τμήμα.”

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Γιάννης Ρέλλιας: Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας έγινε η αιτία να πραγματοποιήσω ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα μου



Ο Γιάννης Ρέλλιας κατά την διάρκεια αλλά και αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας (πρώην ΤΕΙ Λαμίας) εργάστηκε σαν βοηθός φυσικοθεραπευτἠς και αργότερα σαν φυσικοθεραπευτής στο ιδιωτικό φυσικοθεραπευτήριο του κ. Δημήτρη Καραθανάση. Το φυσικοθεραπευτήριο εκτός από την αποκατάσταση μυοσκελετικών παθήσεων στο γενικό πληθυσμό ήταν υπεύθυνο και για την αποκατάσταση τραυματισμών στις ανδρικές και γυναικείες ομάδες βόλλευ του Ολυμπιακού αλλά και των εθνικών ομάδων επί σειρά ετών. Παράλληλα είχε επιτελέσει και φυσικοθεραπευτής της ομάδας ποδοσφαίρου Γ.Σ. Μάρκο και της ομάδας βόλλευ Γ.Σ. Αστέρας Αγίου Δημητρίου. Μετἀ από 4 περίπου χρόνια εργασίας , η δίψα του για γνώση  και εξειδίκευση τον οδήγησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και  πιο συγκεκριμένα στο Κάρντιφ της Ουαλίας όπου ολοκλήρωσε τον μεταπτυχιακό κύκλο σπουδὠν Αθλητικής Φυσικοθεραπείας (MSc in Sports and Exercise Physiotherapy). Υπό την καθοδήγηση της διευθύντριας του προγράμματος Nicola Phillips η οποία έχει επιτελέσει διευθύντρια αλλά και υπεύθυνη όλων των Αθλητικών Φυσιοθεραπευτών του Ηνωμένου Βασιλείου για 4 Ολυμπιακούς αγώνες, επιλέχτηκε ως φυσικοθεραπευτής για την εθνική Ομάδα Touch Rugby της Ουαλίας στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που έλαβε μέρος στο Τρεβίζο της Ιταλίας τον Σεπτέμβρη του 2012. Τον τελευταίο  χρόνο εργάζεται σαν Senior Physiotherapist σε ιδιωτική κλινική στο κέντρο του Λονδίνου αλλά και σαν φυσικοθεραπευτής στις Ακαδημίες της Chelsea F.C


«Όταν ανακοινωθήκαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών και είδα ότι είχα εισαχθεί στο ΤΕΙ Λαμίας τα συναισθήματα μου ήταν ανάμεικτα. Από την μια χαρά που περνούσα στη σχολή που ήταν η πρώτη μου επιλογή και από την άλλη στεναχώρια που θα πήγαινα σε άλλη πόλη, καθώς πίστευα ότι όποια σχολή  δεν είναι στην Αθήνα η την Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να είναι καλή. Πὀσο λάθος έκανα... Η εμπειρία του να σπουδάσω στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Λαμίας  μου άλλαξε τη Ζωή. Με νεανικό και άρτια καταρτισμένο προσωπικό το οποίο στην πλειοψηφία του είχε  εμπειρίες σπουδών και από το εξωτερικό κατάφεραν να δημιουργήσουν αλλά και να παρέχουν  ένα πρόγραμμα σπουδών που σου δἰνει πολύ γερές θεωρητικές και πρακτικές βάσεις ώστε να εξελιχτείς σαν φυσικοθεραπευτής. Το αν θα εξελιχθείς σαν επιστήμονας είναι κάτι που ατομικά ο καθένας μας αν θέλει πρέπει προσπαθήσει γερά και καμία σχολή στο κόσμο δε πρόκειται  να <φυτέψει την γνώση στο κεφάλι μας>.  Το ερέθισμα που πήρα από τη σχολή και τους καθηγητές του ΤΕΙ Λαμίας προσωπικά ήταν το μεγαλύτερο κέρδος και ήταν το  εφαλτήριο για να αγαπήσω αυτή την επιστήμη και επάγγελμα.  Αυτή η αγάπη για την Φυσιοκοθεραπεία  και για εξέλιξη με οδήγησε στην Αγγλία όπου μετά από μια σειρἀ σπουδών, σεμιναρίων και εκπαιδεύσεων αλλά και σκληρής δουλειάς κατάφερα να δουλεύω στις ακαδημίες της Chelsea που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ομάδες παγκοσμίως και προσωπική αδυναμία. Κάτι που φάνταζε άπιαστο όνειρο τις πρώτες μέρες που ξεκίνησα να διαβάζω Ανατομία 1 το 2003 .... έγινε πραγματικότητα  10 χρόνια μετά το 2013.»